Friday, March 25, 2011

पुनर्भेट

चालला तुझा नवा बनाव आजही
राहिला तसाच का स्वभाव आजही?

फैर झाडतेस तू सरावल्यापरी
तोकडाच आमचा बचाव आजही..

मी मनातल्या मनात बोललो मला-
"केवढा तरी हिचा प्रभाव आजही !"

खेटुनी बसायला नकोच एवढे,
पाहतो दुरून हा जमाव आजही

दोन चुंबके जणू समोर ठेवली
आपल्यामधे असा तणाव आजही

या घरात एकटे न वाटले कधी,
नांदतो इथे तुझा अभाव आजही !

शेवटी हरून चोरलीस ना नजर?
लागला कुठे तुझा निभाव आजही..

एवढी गुणी बनू नकोस ना सखे,
छेड आजही, मला सताव आजही..

फायदा किती करून देतसे मला,
एकटे रडायचा सराव आजही...

काय आपल्यात जे टिकून राहिले?
काय आपल्यात बेबनाव आजही?

भेट ही अशी विरून जायला नको..
मर्म कोणतेतरी दुखाव आजही

Wednesday, March 2, 2011

आवेग दाटलेला

वाहून काल गेला , राहून साचलेला !
वाही मढे मनाचे , हा जीव वाचलेला !!
रंगात रंगण्या त्या राधा बनून आले ,
का रे प्रतारणेचा तू रंग फ़ासलेला ?

मागून प्रेम येथे भेटे कधी कुणा का ?
गाठून तू विषाचा प्यालाच पाजलेला !

त्यागून मोह-माया मी चालले तरीही ,
का व्यर्थ सूड घेई हा बंध काचलेला !

तोडूनही तुटेना ही पोत मानभावी ,
मेल्याविणा सुटेना हा पीळ जाचलेला !

येईल पावसाळा ही आस मोरपंखी ,
शब्दात मांडवेना आवेग दाटलेला !!

वेदना

जग जरी भलत्या नशेने चूर आहे
वेदना माझी मला मंजूर आहे

राखतो या चेहर्‍याला निर्विकारी
लपविण्या हृदयातले काहूर आहे

सांत्वनाचे बांध घालावे कितीही
वाहताहे आसवांचा पूर आहे

काय लावू चाल मी या जीवनाला
जीवनाचे गीत तर बेसूर आहे

गवगवा ''कैलास'' करणे ठीक नाही
मूक आहे 'तो' तरी मशहूर आहे.

-डॉ.कैलास गायकवाड

पाणी थकले, जमीन थकली

पाणी थकले, जमीन थकली बिमार वारा झाला
समजून घेता आला तर घे खास इशारा झाला

कुठे हरवले तुझे नि माझे घन ते आनंदाचे ?
काय तुझ्या माझ्या जगण्याचा मोरपिसारा झाला ?

आधी होते चंद्र, कळ्या, पक्षांचे येणेजाणे
नको विचारू अता कशाचा मनी निवारा झाला

डिग्री, पदके, प्रमाणपत्रे, शाली, स्म्रुतीचिन्हे...
घर छोटेसे झाले आणिक खूप पसारा झाला

नव्वद वर्षाची ती आजी खरे बोलली होती
पृथ्वीला तोलुन धरणारा सर्प म्हतारा झाला...

- वैभव देशमुख

Monday, February 28, 2011

नाव तुझ्या ओठावर...

नाव तुझ्या ओठावर माझे
धरती माझी अंबर माझे

स्पर्शामधला प्रश्न तुझा अन
मौनामधले उत्तर माझे

रात्र तुझ्या स्मरणात काढतो
स्मरण तुझे झाले घर माझे

मला बिलगला गंध तुझा अन
तुला लागले अत्तर माझे

हा सारा माझाच उन्हाळा
हे सारे गुलमोहर माझे

मी प्रेम दे म्हणालो...

मी प्रेम दे म्हणालो, 'देते' म्हणून गेली
जे जे मनात माझ्या, ते ते म्हणून गेली...

मी हे हृदय सखीच्या जेंव्हा पुढ्यात केले
ना बोलता खुणेने 'घेते' म्हणून गेली...

सुख-दु:ख वाटताना देऊन सौख्य मजला
सार्‍या व्यथा मला मी नेते म्हणून गेली...

त्यांना नसेल कळली प्रीती तिची नि माझी
ती चक्क माणसांना 'प्रेते' म्हणून गेली...

देऊन प्राण ज्यांनी प्रितीस अमर केले
त्या सर्व प्रेमिकांना 'जेते' म्हणून गेली...

ओळख मलाच माझी होती नवीन तेंव्हा
जेंव्हा तिच्या सख्यांना हे, 'ते' म्हणून गेली..

हा काय दोष माझा? ते वय उनाड होते
स्पर्शात अंग माझे चेते म्हणून गेली..?

मी रोज वाट बघतो जाऊन त्या ठिकाणी
जेथे कधी मला ती 'येते' म्हणून गेली...

जन्मभर तुडवीन मी ...

जन्मभर तुडवीन मी रस्ता उन्हाचा
पण तुला स्पर्शू नये ठिपका उन्हाचा

पूर आला हे बरे डोळ्यात झाले
साचला होता किती कचरा उन्हाचा

मी जशी खिडकी उघडली, आत आला
केवढ्या वेगामधे तुकडा उन्हाचा

दग्ध ओठांनी तुझ्या केसांमधे मी
माळला होता कसा गजरा उन्हाचा

यामुळे तर ऊन्ह हे जळते तुझ्यावर
रंग नाही एवढा गोरा उन्हाचा

घालतो पायामधे चपला उन्हाच्या
हिंडतो बांधून तो पटका उन्हाचा

राहते माझ्यासवे छायेप्रमाणे
जीव माझ्यावर कसा इतका उन्हाचा

दिवस गेला, सांज ढळली पण अजुनही
उडत आहे मंदसा धुरळा उन्हाचा