सर्वस्व तुजला वाहुनी, माझ्या घरी मी पाहुणी
सांगू कसे सारे तुला , सांगू कसे रे याहुनी
घरदार येते खावया,नसते स्मृतींना का दया ?
अंधार होतो बोलका,वेड्यापिश्या स्वप्नांतुनी
माझ्या सभोती घालते,माझ्या जगाची भिंत मी
ठरते परी ती काच रे,दिसतोस मजला त्यातुनी
संसार मी करिते मुका,दाबून माझा हुंदका
दररोज मी जाते सती,आज्ञा तुझी ती मानुनी
वाहिवाटलेली वाट ती,मी कटते दररोज रे
अन प्राक्तनावर रेलते,छाती तुझी ती मानुनी
Tuesday, April 19, 2011
Sunday, April 17, 2011
बदनाम
मी नाव का कुणाचे घेऊ उगा कशाला?
हा दोष संचिताचा वैरी सखा निघाला...
का एवढ्याचसाठी ही साथ सोडली तू?
की ऐनवेळ ओठी माझ्या नकार आला...
हे ही बरेच झाले की बोललास खोटे
आहे कुठे खर्याची परवा इथे कुणाला?...
कळले असेल आता रडले पुन्हा पुन्हा का?
जखमा नवीन होत्या नाजूक काळजाला...
ढळता उन्हे तशी ती जाते विरून छाया
हा शाप सावलीला देवा दिला कशाला?...
मीरा तुझ्याचपायी प्याली जरी विषाला
बदनाम शाम तू रे नाही कधीच झाला...
हा दोष संचिताचा वैरी सखा निघाला...
का एवढ्याचसाठी ही साथ सोडली तू?
की ऐनवेळ ओठी माझ्या नकार आला...
हे ही बरेच झाले की बोललास खोटे
आहे कुठे खर्याची परवा इथे कुणाला?...
कळले असेल आता रडले पुन्हा पुन्हा का?
जखमा नवीन होत्या नाजूक काळजाला...
ढळता उन्हे तशी ती जाते विरून छाया
हा शाप सावलीला देवा दिला कशाला?...
मीरा तुझ्याचपायी प्याली जरी विषाला
बदनाम शाम तू रे नाही कधीच झाला...
जखमा जुन्या
का मोगरा उशाला, तू माळतेस आता
काळीज आठवांनी, का जाळतेस आता
मोडून स्वप्न सारी ती रात रंगलेली
त्या काजळी सुखांना का भाळतेस आता
गेला निघून गेला तांडा नव्या दिशेला
त्याच्या खुणा कशाला सांभाळतेस आता
काळास दोष नाही वेळाच थांबलेल्या
का जाहल्या चुकांना मग चाळतेस आता
सारे तुझेच होते झोळीत जे मिळाले
डोळ्यातले झरे का ते गाळतेस आता
आक्रोश या 'मनी'चा कोणास ना कळाला
जखमा जुन्या कशाला तू पाळतेस आता
काळीज आठवांनी, का जाळतेस आता
मोडून स्वप्न सारी ती रात रंगलेली
त्या काजळी सुखांना का भाळतेस आता
गेला निघून गेला तांडा नव्या दिशेला
त्याच्या खुणा कशाला सांभाळतेस आता
काळास दोष नाही वेळाच थांबलेल्या
का जाहल्या चुकांना मग चाळतेस आता
सारे तुझेच होते झोळीत जे मिळाले
डोळ्यातले झरे का ते गाळतेस आता
आक्रोश या 'मनी'चा कोणास ना कळाला
जखमा जुन्या कशाला तू पाळतेस आता
Friday, April 15, 2011
निशिगंध तिच्या नजरेचा
निशिगंध तिच्या नजरेचा
डोळ्यात दर्वळे माझ्या
चाहूल तिच्या प्रीतीची
हृदयात दरवळे माझ्या
आभास सारखा होतो
ती आली येत असावी
झंकार पैंजणाचा त्या
कानात दर्वळे माझ्या
रेषांचे तळहातावरल्या
ताटवे फुलांचे झाले
तो हात तिच्या मेंदीचा
हातात दर्वळे माझ्या
ओठांनी ओठावरती
मग लिहिली सुंदर गाणी
तो स्पर्श तिच्या श्वासांचा
रक्तात दर्वळे माझ्या
लाजून बिलगली मजला
हलकेच म्हणाली सजना
अनमोल प्रीतीचा अपुल्या
स्वप्नात दर्वळे माझ्या.
डोळ्यात दर्वळे माझ्या
चाहूल तिच्या प्रीतीची
हृदयात दरवळे माझ्या
आभास सारखा होतो
ती आली येत असावी
झंकार पैंजणाचा त्या
कानात दर्वळे माझ्या
रेषांचे तळहातावरल्या
ताटवे फुलांचे झाले
तो हात तिच्या मेंदीचा
हातात दर्वळे माझ्या
ओठांनी ओठावरती
मग लिहिली सुंदर गाणी
तो स्पर्श तिच्या श्वासांचा
रक्तात दर्वळे माझ्या
लाजून बिलगली मजला
हलकेच म्हणाली सजना
अनमोल प्रीतीचा अपुल्या
स्वप्नात दर्वळे माझ्या.
Friday, March 25, 2011
रिवाज पाळू...
रिवाज पाळू , जरी शहारा कुठेच नाही..
तुझ्या न माझ्याकडे.. बिचारा कुठेच नाही !
बरेच काही जुनेपुराणे पडून आहे..
मनात आहे तसा पसारा कुठेच नाही !
दिशा तुला पाखरा कशी सापडेल आता?
नभातला तो प्रकाशतारा कुठेच नाही..
निबंध माझा अशामुळे वाटतो अधूरा,
लहानसा तो तुझा उतारा कुठेच नाही..
पुन्हा असे तू नकोनकोसे नकोच बोलू ,
मला हवे तेच बोलणारा कुठेच नाही
तुझ्याच डोळ्यात राहतो मी, कुठे न जातो
हवाहवासा असा पहारा कुठेच नाही..
पुन्हा जरासे कुशीत आता मला शिरूदे,
जगात सार्या असा निवारा कुठेच नाही..
तुला पटो ना पटो, तरी हे असेच आहे
तसा किनारा..पहाटवारा... कुठेच नाही !
बघून माझी तहान वेडी, सुखावली ती..
सुरा म्हणाली- "असा पिणारा कुठेच नाही..!"
फुला, तुला स्पर्शल्यावरी एवढे कळाले -
"कुठेच नाही ! असा निखारा कुठेच नाही.."
तुझ्या न माझ्याकडे.. बिचारा कुठेच नाही !
बरेच काही जुनेपुराणे पडून आहे..
मनात आहे तसा पसारा कुठेच नाही !
दिशा तुला पाखरा कशी सापडेल आता?
नभातला तो प्रकाशतारा कुठेच नाही..
निबंध माझा अशामुळे वाटतो अधूरा,
लहानसा तो तुझा उतारा कुठेच नाही..
पुन्हा असे तू नकोनकोसे नकोच बोलू ,
मला हवे तेच बोलणारा कुठेच नाही
तुझ्याच डोळ्यात राहतो मी, कुठे न जातो
हवाहवासा असा पहारा कुठेच नाही..
पुन्हा जरासे कुशीत आता मला शिरूदे,
जगात सार्या असा निवारा कुठेच नाही..
तुला पटो ना पटो, तरी हे असेच आहे
तसा किनारा..पहाटवारा... कुठेच नाही !
बघून माझी तहान वेडी, सुखावली ती..
सुरा म्हणाली- "असा पिणारा कुठेच नाही..!"
फुला, तुला स्पर्शल्यावरी एवढे कळाले -
"कुठेच नाही ! असा निखारा कुठेच नाही.."
पुनर्भेट
चालला तुझा नवा बनाव आजही
राहिला तसाच का स्वभाव आजही?
फैर झाडतेस तू सरावल्यापरी
तोकडाच आमचा बचाव आजही..
मी मनातल्या मनात बोललो मला-
"केवढा तरी हिचा प्रभाव आजही !"
खेटुनी बसायला नकोच एवढे,
पाहतो दुरून हा जमाव आजही
दोन चुंबके जणू समोर ठेवली
आपल्यामधे असा तणाव आजही
या घरात एकटे न वाटले कधी,
नांदतो इथे तुझा अभाव आजही !
शेवटी हरून चोरलीस ना नजर?
लागला कुठे तुझा निभाव आजही..
एवढी गुणी बनू नकोस ना सखे,
छेड आजही, मला सताव आजही..
फायदा किती करून देतसे मला,
एकटे रडायचा सराव आजही...
काय आपल्यात जे टिकून राहिले?
काय आपल्यात बेबनाव आजही?
भेट ही अशी विरून जायला नको..
मर्म कोणतेतरी दुखाव आजही
राहिला तसाच का स्वभाव आजही?
फैर झाडतेस तू सरावल्यापरी
तोकडाच आमचा बचाव आजही..
मी मनातल्या मनात बोललो मला-
"केवढा तरी हिचा प्रभाव आजही !"
खेटुनी बसायला नकोच एवढे,
पाहतो दुरून हा जमाव आजही
दोन चुंबके जणू समोर ठेवली
आपल्यामधे असा तणाव आजही
या घरात एकटे न वाटले कधी,
नांदतो इथे तुझा अभाव आजही !
शेवटी हरून चोरलीस ना नजर?
लागला कुठे तुझा निभाव आजही..
एवढी गुणी बनू नकोस ना सखे,
छेड आजही, मला सताव आजही..
फायदा किती करून देतसे मला,
एकटे रडायचा सराव आजही...
काय आपल्यात जे टिकून राहिले?
काय आपल्यात बेबनाव आजही?
भेट ही अशी विरून जायला नको..
मर्म कोणतेतरी दुखाव आजही
Wednesday, March 2, 2011
आवेग दाटलेला
वाहून काल गेला , राहून साचलेला !
वाही मढे मनाचे , हा जीव वाचलेला !!
रंगात रंगण्या त्या राधा बनून आले ,
का रे प्रतारणेचा तू रंग फ़ासलेला ?
मागून प्रेम येथे भेटे कधी कुणा का ?
गाठून तू विषाचा प्यालाच पाजलेला !
त्यागून मोह-माया मी चालले तरीही ,
का व्यर्थ सूड घेई हा बंध काचलेला !
तोडूनही तुटेना ही पोत मानभावी ,
मेल्याविणा सुटेना हा पीळ जाचलेला !
येईल पावसाळा ही आस मोरपंखी ,
शब्दात मांडवेना आवेग दाटलेला !!
वाही मढे मनाचे , हा जीव वाचलेला !!
रंगात रंगण्या त्या राधा बनून आले ,
का रे प्रतारणेचा तू रंग फ़ासलेला ?
मागून प्रेम येथे भेटे कधी कुणा का ?
गाठून तू विषाचा प्यालाच पाजलेला !
त्यागून मोह-माया मी चालले तरीही ,
का व्यर्थ सूड घेई हा बंध काचलेला !
तोडूनही तुटेना ही पोत मानभावी ,
मेल्याविणा सुटेना हा पीळ जाचलेला !
येईल पावसाळा ही आस मोरपंखी ,
शब्दात मांडवेना आवेग दाटलेला !!
Subscribe to:
Posts (Atom)